St. Snoep Het glazuur van je tanden.

Wat gebeurt er als ik paardenbloempluisjes blaas?
Komt er liefdeslucht in alle woorden
of ontploft het als knetterkauwgom in je mond

Als de fireballs te heet waren en de kaneelsmaak teveel werd
spuugde je het gewoon uit.

Ik ben een zoet dropje waar je op kan zuigen.
In het verkeerde zakje beland waar met koeienletters:
zout op staat.

Zoiets als een kartonnen auto in een decor van nijntje
waarvan men doet dat het een racewagen is.

Ben een megafoon. Schreeuw mijn longen hees.
Toeter op mijn fietsbel door verlaten straten.
Weet je dat ik eigenlijk blazen bel?

Dat al lijken de bergen zich op te maken
 voor een voettocht naar het noorden,
ik in het oosten woon.

Het is de echo die weerkaatst
Het beeld vervormt.
Ik ben hier. Blijf hier schapen kijken.
Haak af en toe nieuwe paardenbloemen
voor in de wei.
Schets wat lupines die bij nacht verschieten
 en regenboog vonken achterlaten.

Weet je dat ik liedjes zing in mijn hoofd
als je niet kunt slapen.

Er was eens een vlinder die vloog in een lentelucht
en de wereld ontplofte.
Er waren raketten die naar de maan vlogen
en er was 1 iemand die op een knopje drukte.

Ik ben geen rakettenbouwer. Werk niet in een snoepfabriek. Heb de natuur niet uitgevonden.
Misschien dat ik door te blazen op knopjes druk.
Er zich een big bang ontvouwt wanneer ik harmonische klanken zing.

Misschien is het een nieuwe klank die je nog niet kende, die alles overhoop doet gooien.
Misschien ontdek je nieuwe kleuren, maak ik je doof?
Denk dan aan groene kikkersnoepjes of zoete banaantjes
 terwijl je hete peper eet.

Wat gebeurt er als ik paardenbloempluisjes blaas?
Komt er liefdeslucht in alle woorden
of ontploft het als knetterkauwgom in je mond?

---------------------------------------
later wil ik vakantie worden.

uren dralen door lege straten
en het strand bewonen met kinderen aan de hand.

als later nu zou zijn,
zou ik niet doen aan wekkers,
aan de dingen die zo vanzelfsprekend zijn,
als huis en boom.

ik zou wel ergens wonen
in een huis vol met al mijn kleuren,
fel roze op de muur,
paarse kozijnen
en knuffels overal.
het zou een paleis zijn
waarin ik zou dwalen.

ik zou niet weten wat werk is,
of 9 tot 5,
een agenda zou een kleurboek zijn.

het zou aan komen waaien
we hoeven nergens om heen te draaien,
te kijken naar de mensheid die boodschappen doet
op zaterdag,
naar verstikkende systemen van huisvrouwen
met hun winkelwagens.

ik zou overal heen reizen
verlaten straten beschrijven
in new york
en de drukte in shanghai.

ik reis de bloesem achterna,
en zou elke boom bevoelen
op elk continent.

de zee in duiken,
schaatsen op het ijs,
een ijsbeer aaien.

later zou ik vakantie zijn.
heel de dag trampoline springen
en een kat zijn in het gordijn.

als we dan van keus, naar keus rollen
zou ik grappen en grollen,
omdat het altijd vakantie is,
als we maar willen.

buiten de klok durven te leven,
zo kan ik de hele dag slapen,
en nog reis ik de wereld rond.

ik zou de hele dag kunnen bellen
met mensen, een manager kunnen nemen
maar er is een uitvinding gedaan,
die vakantie snapt,
het heet voicemail
en mail beantwoorden wanneer je wilt.

het heet: de wereld lekker laten.
ze schrijven wat ze willen,
dat is omdat de media geen vakantie kent,
die kennen komkommertijd
en schrijven dan venijnige stukjes over
hoe drama voor altijd drama blijft,

die kennen de wijdsheid niet
van voorbij de zorgen
gewoon jezelf zijn.
van vertrouwen
en de boel gewoon eens de boel laten.

als later als,
mooier, en fantastischer dan nu kan zijn
zal ik alvast je ontslag brief schrijven?

doe er je mooiste tekening bij,
met de groetjes
de toedels en tot ziens.

het leven is te mooi
om te proppen in de uren,
het is te geweldig
om voorbij te laten gaan
omdat dingen nou eenmaal zo tikken.

als later nu is,
alles wat je wilt worden
geen droom meer is maar realiteit,
dan moeten de dromen groter
dan dat ik me kan bedenken

kan ik me enkel overgeven
aan de grootsheid van het bestaan.
aan het wonder van wakker worden
en weer slapen gaan.

er ligt nog meer te wachten
wijsheid komt met de jaren
en die neemt de liefde mee.

ik wil nog rimpelig worden
grijze haren tellen
op het kale hoofd van mijn geliefde.

ik moet nog de oceaan bezingen
en nog honderd duizend dingen
waarvan ik het bestaan niet ken.

Dan zou vakantie simpelweg
de vrijheid zijn.
Bij mij informeren hoe dat toch is gegaan,
van 24/7 workaholic naar kat,
in gordijnen klimmen.

ik zou vertellen over de stilte
in elk levend ding
over hyperactieve dromeraars
en schakeraars, over html bouweraars
over de ziel die ademhaalt.

hoe het spelen zijn intrede deed,
de doelloosheid won
er niets is te winnen
als alles al bestaat.

op een dag gaat het dan vanzelf
er komen lege dagen
die zich ontvouwen met bloemen in de tuin
tekenen op het behang
springen, zoenen en leuke dingen doen.

dat is het geheim van
later wil ik vakantie
naar gordijnkat
zijn

www.lievebeer.com

17-9-2010

Als je niet gebonden bent
Aan je innerlijke wand
Met kauwgom en weerhaakjes
Klittenband
Laat dan los

17-3-2010
De ov bliep bliep en water geven

Er was is een kaartje. en een meisje kreeg dat kaartje. Er moest een foto op. Eentje met haar gezicht in een rechthoekige vorm.

Dus dat kaartje kwam er. Moest ze halen op het postkantoor. Dat ging met formulieren en identiteitsbewijs. Met dat kaartje mocht ze reizen met de trein en de bus en de tram als ze zin had. Het is een leuk kaartje.

Toen opeens heeel veeeel later. Op een dag kwam er een brief dat het kaartje niet meer in de trein en de tram en de bus mocht.
Het was een bliep bliep kaartje geworden. De bliep bliep moest ergens op een plek worden geactiveerd door een bliep bliep machine. Die was niet in de buurt van het meisje.

Waar het meisje woonde waren geen bliep bliep apparaten. Daar waren bomen en eekhoorns.
Dus het meisje ging naar de bliep bliep machine met de trein en het nieuwe kaartje. Die zei bliep bliep als je het voor een pilaar hield.

Wat een hoop bliep en kaartje. Nou er werd wat afgebliept met verschillende machines en apparaten in de grote stad, op het kleine station door het meisje. bliep de trein in, bliep de trein uit.

Het meest handig is het bliep bliep kaartje nog om het fietslichtje uit te drukken.

En de mensen hadden allemaal zo'n haast. Ze moesten de trein halen, bellen met iemand aan de andere kant van de belmachine, de krant lezen. (waar geeneens een kleurplaat in stond) Als eerste in de trein stappen. Rennen langs elkaar. Nog meer belllen. Smsen en vooral nog een keer bellen. Niet over van heee wat ben je lief. Maar vooral over hoe laat en wat dan eten. Het was net alsof mensen elkaar helemaal niet leuk vinden eigenlijk. en dan verstoppen achter de krant (zonder kleurplaat) en de belmachine. en alles door het hoofd. over werk en zorgen. wat een hoop dingen in het hoofd van mensen. die moeten ook een bliep. een uitcheckbliep. en een bliep die ff een break geeft.

toen droomde het meisje dat alle auto's weg waren en je over de snelweg kon fietsen, dat alles dan veel dichterbij zou zijn als je zo zoef zoef kon reizen. en dat als je dan lang wandelde en het spoor volgde ook overal kon komen. want de kleine fiets had een ketting en die was een beetje ja, olieloos. stroef ofzo. dus die wilde springen, de ketting en toen ging die eraf. maar het meisje had een trucje en legde hem er weer op. en zo een paar keer. eigenlijk was de fiets net een plant, die moet je ook af en toe water geven. de ketting dus ook. bliep bliep. daar is t kaartje wel fijn voor. om t knopje van t fiets lichtje uit en aan te doen. zo van duw en klik.

dus. als je bliept en gewoon water geeft aan je fiets, flowt t lekker.

1-3-2010
In de vriezer waar de ijsjes wonen

Als ze denken dat je gek bent geworden,
Weet dan dat het goed is, dat het eindelijk goed gaat.,
dat het zo hoort te voelen, dat alles verdwijnt, dat de tijd en de letters door elkaar spelen,
dat de randen lijken op te lossen in doorzichtig wit,
dat uiteenvalt in alle kleuren,
in nieuwe die je nog nooit gezien dacht te hebben,
die je herkent, van iets, van ergens,
van het grote nergens.

als je denkt te zwemmen zonder bandjes,
zonder te verdrinken
en vliegt zonder vleugels op de grond.
Weet dat het goed is,
en gaat zoals het moet. Dat het allemaal echt is en net zo waar als een lantaarnpaal die sterk in je ogen schijnt. Net zoals je achterlicht knipperlicht. Op batterijen.
dat je niet op batterijen loopt en leeft van de liefde,
Is alleen maar fijn en helemaal zoals het gaan moet.
het is gewoon de weg die zich ontspint,
zo uit het heelal in de kamer,
niet eens de sterren die neerdalen, maar de stofjes,
die opeens alles zijn.

Als alles lijkt te botsen,
en je vast zit in een stoel.
een kalendervakje,
de wekker en de klok op tv,
de deur open gaat zonder iets met een klink,.
je opeens de stenen in de muur voelt,
Terwijl je in de bank verdwijnt,
weet dan dat het allemaal oke is.

als het geluid zeer doet aan je oren,
en het licht voelt als speldenprikken,
je kleren hard voelen, als een spijkerbed,
weet dan dat je gewoon smelt,
als ijskoningin, de stromende liefde bent,
van ijslollies die door de kraan stromen,
uit de douche zo op je huid,
slokt het alle plussen en minnen
en geladenheid op. Het brengt het nieuwe,
het lieve frisse.

Zoals je eigenlijk op een dambord,
Lekker danst en zweeft, terwijl de rest allemaal zetten doet,
die ze denken te moeten zetten. Altijd dezelfde.
Het is niet de kunst om te rekenen met getallen en met nummers,
het is de lol van de oneindigheid,
die van zich laat horen.
van de koning en de toren,
die babies maken,
die kirren en alle kleuren zien
en niet weten wat de vakjes zijn.
het is niet erg, als je niet weet wanneer je beurt is,
of dat je alleen 1 keer links en dan twee vooruit mag,
want de vakjes smelten over het bord heen.
dan blijkt het veld opeens rond te zijn,
en nog zoveel meer.
ook nummers zijn poëzie,
je kan je eigen sommen maken,
met antwoorden die nog niemand bedacht,
want als het maar klopt, voor jou. over de vakken heen.
ik ben een nieuwe vraag bedenker,
ik teken de antwoorden er zelf bij,

als ze denken dat je gek bent geworden,
klopt het helemaal,
je ligt helemaal goed, jezelf te zijn.
er is geen lijstje meer, met vakjes,
of vragen die zes keer terug komen,
in een andere vorm,
alsof je niet door zou hebben,
dat ze hetzelfde vragen vanuit een andere kant.
de toren weet niet dat je een baby bent van de koning
en de koningin die zich even verveelde,
toen ze aan het wachten waren op de volgende zet.
als je ervoor zorgt dat het paard je vangt,
kom je langs de kant te staan,
en kan je paardje rijden van de tafel af,
zo de vloer op, de kamer in,
misschien zie je wel het hondje lopen,
en lift je even mee.
als je dan het tapijt voelt kriebelen en je niest,
Weet dat het goed is,
dat het pigment een beetje sterk is,
en dat je zo weg kan lopen,
als je luistert hoor je de andere babies roepen,
van de huizen ernaast,
die allemaal denken dat ze af zijn,
maar jij weet dat je gewoon hondje kan rijden,
en ijsjes uit de diepvries kan eten,
en als je dan de deur hebt gevonden naar buiten toe,
en iedereen zoekt naar waar de baby pion is,
en je ziet je mama en papa stiekem lachen en in elkaars hand knijpen,
Omdat jij de deur wist te vinden,
en lekker ijsjes eet,
adem dan de frisse lucht in, en bel samen met hondje,
aan bij de buren.
dan kan je naar binnen sluipen,
Of als een prinses naar binnen dansen,
en als je veel lawaai maakt, en harde liedjes zingt,
dan horen de pionnen daar op tafel,
dat de vrijheid lonkt,
en er valt er een van het bord,
en zo zie je elkaar in elkaars ogen.

als het lijkt alsof je gek bent geworden,
weet dan dat het goed is.
dat het klopt,
zo kan je deur langs deur,
en een plekje zoeken om een feest te maken,
in de vriezer waar de ijsjes zijn.
de borden worden ontregeld,
en het spel gaat niet meer zoals het ging.
dan komen de pionnen vanzelf kijken
Naar het feestkabaal.
en dan lachen jullie krom
van de tijd dat 1 en 1 twee was,
en dat het nu limonade is.

6-2-2010

We schrijven de pijn weg. Met de letters die als zalf zijn,
als zalf op de wonden, die dicht zijn, en rood littekenweefsel spelen. Komen opzetten, als een ode aan het bestaan, alsof ze de ervaring willen eren, van het hier zijn, het mens zijn,
het zijn trofeeën , niet uit verheerlijking van pijn, of omdat lijden moet,
Maar omdat er ook passie is, liefde, eenheid die zingt in al zijn kleuren,
dus ook in het eren van de wonden die we meedragen, die amuletten zijn, die ons voorspoed brengen, omdat we weten, dat het niet is wat we zijn, maar een ervaring die we opdoen in heelheid, volledigheid van zijn. Dat is het wonder van mens zijn, van mij zijn, schreef ze terwijl ze in bed lag met dikke koorts en een halve hernia. De wereld zag er anders uit, hij was geler, en ze zag de pijnplekken om haar aura dansen. De intense pijn van het menselijke lichaam, zo tegen flauw vallen aan, het lijf dat zichzelf in slaap wil brengen omdat het zenuwstelsel het niet aankan, teveel prikkels in een klein moment, een kort moment, dat eeuwig duurt, omdat we voorbij de tijd gaan, voorbij de tijd reizen, en we enkel kunnen vermoeden wat een uur betekend in een oneindigheid aan zijn, daar voorbij, spelend met concepten die een menselijk hoofd niet kan bevatten, maar die we kunnen aanraken als ons hart zich ontvouwt in het moment van samenzijn, als een aan ronde tafel waar de mensen op dansen en niet stijf aan zetten in hun zwarte grote mensen pakken, we spelen en we delen, we dansen de tango en denken rood witte stippen, in ons aura, zo zien we de kleine mensen door de kamer dansen, alsof ze ver weg dansen, verkleind perspectief maar dan dichtbij, en ze echoën en dansen elk hun eigen dans nadat ze de stappen hebben gezet, ze kopiëren zichzelf, door het heelal en wegen zichzelf niet op een gouden schaaltje, elke dans evolueert in een nieuw perspectief, groter, kleiner en weer door, er bestaan geen punten alleen de ademhaling in het moment van het woord, de dans, het zijn, de pijnplekken in het lijf die als scheuten nieuwe spruiten doen groeien. Ze zijn er en ze gaan niet weg, kon ze toen vermoeden dat die pijn een eikenboom zou worden, de fundatie van een later bestaan. Ja dat kon ze en dat deed ze want ze schreef zelf deze woorden, in een onverbleekte dag, die haar helder voor de geest stond omdat ze hem beleefde, en de pijn in haar armen kroop, omdat ze de helderheid bijna niet kon dragen, van het hart.
De helderheid die het licht was, en alles in vuur en vlam zette,
Alsof het een overdosis was die het zwarte weg zou vegen, niets is minder waar, het is als blacklight, en zet het licht in de spotlight en het doet het donkerte oplichten tot de kleinste molecuul waarbij zichtbaar wordt dat de bouwstenen diamanten zijn, die licht zijn, ander licht, nieuw licht, dat alles eert, die de menselijke ervaring eert, van samen zijn, van een zijn en jezelf zijn.
Als je billen je gewicht niet kunnen dragen, en het letterlijk teveel is, dan komen die bovendrijven die gezellige eenheid die maakt dat de pijnplekkern zweven en dansen met tangopaartjes, die passen dansen, en het rood en witter stippeltjesdekbed. Slapen.

Vrijdag 26 juni 2009

ekkie
spekkie
toverkonijn

liep is te dralen
niet te verdwalen
in een groen
toverland

plots zag ze daar een stokje
groen met
een geel pluisje

ze keek eens goed
en nog een keer heel goed

het pluisje boog naar de zon.

in het ekkie, spekkie konijneland.

Maandag 13 april 2009

Dimensionale Dutjes

Dimensionale Dutjes Doen
is
als het Dons van een kuikentje,
of als een ei.

Als Pino van Sesamstraat,
en het vergiet van Tommie.
Het is niet de staart van Ieniminie,
of het gebrom van meneer Aart.

Een Dimensionaal Dutje,
is de caravan van Bassie en Adriaan
en het gras dat kriebelt onder mijn voeten,
Het madeliefje dat lacht, een elf houdt de wacht.

Het is vast bijna volle maan als de meisjes slapen gaan onder dimensionale dekbedden
van liefde en fijn.

Vrijdag 27 februari

Steek die maar in je illusie, zei ze.

Misschien wordt het mijn nieuwe lijflied (maar dan zin)

(K heb vast geen cursus geweldloze communicatie gevolgd. lol)

Zaterdag 14 februari

Deel 2
Tomaat en Mandarijn, samen in een bruin zakje
Het ronde, gladde en het puttige zachte dansen op smaakpupillen.
Als oranje water met rode spetters, zo pel ik een mandarijn.
Het zakje kraakt, en tomaat vraagt zich af: Wat doe ik hier?

en ik weet het niet...
ik kan het niet vertellen, omdat het antwoord er niet is...
de blauwe bank mist zijn grand foulard. Het bruine zakje voelt zich al helemaal niet op zijn plaats,
naast de laptop, tegen de leuning, van de blauwe bank die mist.

Zoals het meisje op de bank, die niet weet of zij iets mist,
ofdat het de dingen zijn die niet kloppen.
zaterdagavond, en de wonder van een opgeruimd huis, en gevouwen was.
t is dat zij cinderella is, die nu op vrije dagen moet poetsen.

omdat mandarijnen zeuren, bruine zakjes zijn in de war,
simpelweg omdat een blauwe bank zijn dekking wil,
en tomaat,
die tomaat die springt uit zijn vel.

toch jammer hoor, dat groente en fruit zo gescheiden zijn,
en dat in mijn atelier, die hokken uit moet gummen.

Buiten de lijnen,
speel ik autist
want kunstenaar dat is chaos,
en roept om orde

pokketomaat, klote mandarijn.
stom bruin zakje
om over de nootjes door de kamer maar te zwijgen,
nu wil de kast ook al een sopje.

aaaah, de dingen praten!
Stop ons in de lade,
Pak fruitschaal, leg ons ten ruste,
zuig het stof!

Blaas bellen van citroen,
zo popt de frisheid de ruimte in
en maakt plaats voor het nieuw.

Maandag 9 februari 2009

Yoghurt. appel, banaan en sinaasappel.
Het zijn van die tijden, dat het fijn is dat er het NU is. Dan is het te bevatten, dan is regenbooglimonde een stroom die deint, een echo die wiegt, zonder koppeltje onder.

Gelukkig niet misselijk van de ijsjes, van het feest. Soms brainfreeze van de slush puppie en het kleurenfeest.
Dan kruipen we naar de poppenhoek om daar te spelen.
Zacht in slaap te vallen met een rozekwarts in de hand.

Lieve lijfjes en het kosmisch eenheidsbewustzijn, dat stroomt en stroomt en stroomt. Met bakken uit de hemel.
Waarheen het gaat weet ik niet. Waar het vandaan komt weet ik niet. Het is er. Nu.

Het is goed, en zij zag dat het goed was,
en ze speelden buutvrij.

zaterdag 17 januari toen de aarde nog rond was

fantaseren valt te leren.

woensdag 7 januari

tijd voor n gouwe ouwe:
uit de oude doos, uit de tijd dat we onze eerste intreden deden op het creatieve platform, toen nog als anita en natas zijnde.

Sneeuw Het ligt zo voor de hand
Daar vandaag over te dichten
Dat ik dat niet doe
Want ik ben anti-conventioneel
En zij ook.
Wij gaan het hebben over poep
En over balpennen op een jonge meidenhand
En over kabouters die in bomen huizen
Over dorst en vuile afwas Over koude tenen
Het ligt zo voor de hand
Dat wij vandaag onze mond maar eens houden
En even niet dichten
Want ik ben anti-conventioneel
En zij ook

maandag 5 januari

Ik kan me niet meer kleiner voor doen dan ik ben.

miep's maandag

tijdens fitness krijg je weleens krampjes,
en dan is het fijn dat er een wc is. lol.

grappig is dat die fitness een nog grotere creaflow op gang brengt dan er al was. zoiets als de upside van de manicdepressivestate, min de depressivestate.

ik ben dan een hyperstuiterbal die van prikkel naar prikkel bounced. geen zin om te slapen, superactief en ik heb dan het gevoel dat ik de energie gewoon niet kwijt kan. het lijkt fijn om vaak zoveel energie en creativiteit te hebben, maar soms grenst het tegen gekte aan.

dan is er echt geen normaal gesprek met me te voeren omdat ik zo snel ga in mijn hoofd, dat er geen touw aan vast te knopen is. soms maakt het me echt wanhopig en hopeloos omdat ik echt niet meer weet hoe ik die creaflow en al die energie moet uiten, het blijft maar stromen en stromen en t wil ergens heen. dan is het de kunst om het te stroomlijnen, om die activiteiten te doen die uitdagen, prikkelen en met een hoog concentratievermogen waar ik alles kan droppen.
dan is klote in de kantlijn niet genoeg. groots moet ik het dan aanpakken, en dat is soms eng, omdat het het licht is wat ons bang maakt, niet de donkerte (van dat mooie gedicht van marianne williamson)
maar das n big fat get over it, en door met die kanarie.

is dat nou het lot van de kunstenaar vroeg mn zussie. ikke zo knikke kei snel: ja. lol. maar dat is het lot van de kunstenaar eigenlijk niet. das t lot van de kunstenaar die nog niet echt zelf gelooft dat ie kunstenaar is en daarom kloot in de kantlijn. maar daar komt een einde aan. verwacht binnenkort maar een nieuwe serie schilderijen en energy impressies, beeldend werk, een collectie creaties. mijn mama is wel grappig hoor. die zei: geef dat kind een armoedevraagstuk. ik kan nl erg hoog van de toren blaten in zulke buien, alsof ik t allemaal weleens even oplos in de wereld. en stiekem denk ik dat ook, maar dat is blijkbaar erg grappig voor mijn mama.

armoede. eten. voedsel.
echt echt, en ik hou echt echt op met dat voedsel uit de supermarkt. geef mij maar wat graan en een paar maiskolven dan maak in mn eigen voedsel wel weer. wat een troep overal. er zit geeneens meer zon in t eten. en als t groente of fruit is, is t zo gemanipuleerd en gekweekt dat de originele kracht kapot gekweekt is. ik weet ook heus wel dat je je ete zelf kan energize enzo. maar dat maakt poep nog niet lekker.

ik laat me leiden door mezelf en dan brengt me op rare plaatsen en onverwachte momenten.
zo had ik het fitnesswc moment voor geen goud willen missen, met elle aan de andere kant van de deur die me n partij grappig zat te doen. (vond ik op dat moment niet, want ze had bijna de slappe lach)
ik heb nu officieel een fitnesskaart (soort bonuskaart) en een stempelkaart. dan kan ik 'sparen' voor dingen uit de 'winkel'. lees: plank met een handdoek, shirtjes en sokken. sokken!! elle zei al meteen: ik wil die sokken. Wie bedenkt dat, je kan sparen voor: sokken!!!! ik doe nooit aan die dingen. spaarkaarten. irritant. maar ben ik geindoctrineerd en moet en zal ik zo'n fitness curves shirt hebben. ooooo errug.

de sneeuw en de maan vind ik mooi. vandaag speelde ik ook glijbaan op de ijsbevroren sneeuwstraten. roetsj roetsj. maanlicht en de wolken, en het bevroren water dat weerkaatst. ik vind dat mooi. ik danste over de weg en sjeesde als een maankind. kerslichtjes in de tuinen waren sterren die de weg verlichtte. tinkerbell was er, en mijn lieve planeten vriendjes speelden mee. een vlaag passie over witte lanen.

lekker slapen!

liefs,
marieke

zondag 4 januari

zoals een zondag is. wachtend op de maandag.
nuttig voor dingen die liggen, maar het is geen zaterdag.
zoals je kleren klaar leggen omdat je de volgende dag jarig bent.
de soep van zaterdag opmaken. omdat de koelkast bijna leeg is.
wachtend vooral. op iets van actie, zodat bal kan rollen.

zondag is de deur van je kast met reliefpaint onderkalken,
om er dan achter te komen dat n plastic tafelkleed ook wel leuk is als kastdecoratie.
om er achter te komen dat je n tafelkleed te weinig hebt en dat de winkels dicht zijn.
pfff. en pffff en nog een keer pffffff.
pfff.
ik ben in een make over mood. nieuw nieuw nieuw. en nu nu nu

en ik wil springen. springen springen
nu nu nu

vrijdag 2 januari

een koude kip uit de koelkast
met marshmellow pasta,

ijsklontjes in een plastic vorm, een kers
rechtdoor en niet opzij.

een konijn wil ik zijn
pompoenbollen maken van wol
boven mijn billen doen.
ik heb een staartje

een fozzel bolletje

er zijn pauwen zonder veren
muisjes die blind zijn
en een poes ligt voor het raam.

ik heb heel veel konijntjes
die varken zijn,
met blauwe vachtjes en een groen monster
die is voor een mevrouw.

cola zonder prik,
lauw.
rechtop
een tas valt open, de rits is open.
er rolt een pepermuntje uit.

er is een diepvries met dode dieren.
de muziek staat hard.
er beweegt iets,
het is een arm.
mijn arm.

wiebelende tenen.
een trommel
wiegelied van de baby dieren
en de baby wezens,
die spelen.

het is een creche.
bij de regenboogtakkenboom
op het roze ronddraai tapijt
van interdimensionale liefu rosu koneinen
en woezele poeze met krinkeloren.
en nog veel meer.

lieve beer.
lieve beer die meneer.
ook n lieve beer die meneer die zingt.

het is rosu.
rosu spikkel swirls,
paars van binnen
en lazuli blauw irriteert
de sterren in het heelal

het thuisboom schilderij hangt op wolkenmuur.

donderdag 1 januari 2009

iets worden of iets zijn..
zijn twee essentiele verschillen, die uiteindelijk naar hetzelfde leiden.
het ene is kort, snel eenvoudig en gaat uit van het al heel zijn. iet worden lijkt me langer en gaat uit van een afgescheidenheid.
zo is het mogelijk volgens sommige mensen om een leraar te worden, anderen zeggen dat je het bent.
sommige mensen zeggen dat je verlicht kan worden, anderen zeggen dat je het al bent.
we zijn het allemaal wel, of allemaal niet, is mijn uitgangspunt.
zonder uitzonderingen.

er is het goed en het kwaad, en er is geen goed en kwaad.
een leuke paradox!

een belangrijke vraag lijkt me:
hoe benaderen we mensen?
vanuit de mogelijkheid 'verlicht' te worden, een 'leraar' te worden,
of kiezen we ervoor ze te benaderen vanuit het innerlijke weten dat we het al zijn.

ik vind het fijnn mensen te benaderen vanuit mijn innerlijke weten dat we allemaal iets te brengen hebben. ik merk dat het voor mij niet werkt om in lange wegen om iets te bereiken, in ergens 'doorheen' te moeten.
iedereen heeft alle kennis, iedereen heeft alle ervaring. sommige mensen zijn zich daarvan bewust en sommige niet.
dat maakt de mensheid niet minder 1. dat maakt de mensheid niet meer of minder afgescheiden.

je kan ervoor kiezen om vanuit afgescheidenheid mensen te benaderen, zodat we uiteindelijk universeel bewustzijn kunnen bereiken.
dan gaan we denk ik voorbij aan iets essentieels: dat we allemaal god zijn.
willen we praten met de overtuigingen van anderen of met dat universele goddelijke deel dat ons allen 1 maakt?

zijn de overtuigingen die de illusie van afgescheidenheid creeeren niet ook simpelweg god?
ik denk van wel. ik denk dat elke energie, alles universele energie is. of goddelijke energie. daarom vind ik het belangrijk alles te eren.
elke gedachte, emotie en keuze.
want het doet er niet werkelijk toe, het is geen spel van goed en kwaad, van licht en donker, het is 1.

is er zoeits als meer 1 worden met de stroom?
als het niet de stroom is die ons vult, maar ons vermogen te delen en te geven, zodat het blijft stromen.

ik geloof in liefde
ik wil in elke ademzucht de liefde uitdragen. het laten stromen zodat ik een doorgeefluik ben, een stromende waterval van liefde en thuis.
is dat kiezen voor het licht? voor het goede? het loslaten van afgescheidenheid? nee, misschien en ja. ik kies ervoor in alles liefde te zien.
in alles liefde te laten stromen, om in het donkerste donker een parel te ontdekken zodat ik het kan omarmen, en het thuis kan ervaren. ik ben het donkerste donker dat thuis komt.

is het van iets, naar iets,
of is het hier zijn? steeds als je denkt op weg te zijn, je herinneren dat alles rond is, een punt, en tijd niet bestaat.
dat de wegen niet recht zijn, maar dat de aarde rond is.

ik ben hier.
ik blijf hier nog wel even.
het is fijn in het hart van het bestaan.

dinsdag 30 december
nou dat hoor je morgen wel!

Kabouterdagen
Zondag 28 december

Het zijn grootste dagen. Het zijn Kabouterdagen. Overal duiken die lieve wezentjes op. De kerstman is een grote kabouter. Eens waren er veel kabo's, toen de wereld nog van bos was. En de mensen nog geloofden dat de eekhoorns hun nootjes deelden. Nu kan je nog, als je een eekhoorn roept, zomaar een nootje bij je voeten vinden.
De kerstman is een grote kabouter. Want ook de kabo's wilden weleens meemaken wat het is om zo groot te zijn. Dus de dapperste kabouter werd een grote kabouter. Iedereen had het erover. Kom eens kijken, riepen ze. Kijk eens, wat een grote kabouter. En net zoals de eekhoorns nootjes delen, zo deelt de kerstman kadootjes. Om elk innerlijk kind te omarmen. Omdat spelen zooo leuk is. En kabouters weten dat als geen ander.

Nodig eens een kabouter uit! Superleuk. Hele toffe verhalen hebben ze te vertellen. Over toen de aarde nog mossig was en de mensen in groepen over de velden trokken als nomaden. Over het oude vrouwtje in de hut, en over hoe we langs trokken met paarden, en dan altijd wat achterlieten voor die kleine lieverds. Ze vertellen dan over hoe ze ons aanwezen waar we lekkere bessen konden vinden, en hoe we water dronken van de bladeren in het bos.
Als ze in een vrolijke bui zijn (na wat gistig bessensap) kunnen ze vertellen hoe ze, ondeugend als ze zijn, weleens op een eekhoorn zitten en dan zo door het bos roetsjen. Ze kunnen mooi delen over kristallen en hoe ze die gebruiken om met elkaar te communiceren. Ze weten hoe je in de wolken kan zien wat voor tijd er aanbreekt. Als je heel goed luistert, na heel wat bessensap, delen het geheim van het goud onderaan de regenboog.
Dan zeggen ze dat dat de zon is, en dat de zon thuis is. Dat elke glimlach van goud is, en dat er sterrenstof in onze lichamen danst. Dat als wij dansen er zonlicht van binnen uit ons komt geschenen. Dan verklappen ze dat wij van goud zijn. Dat ze het fijn vinden met ons te dansen!

Zondag 7 december

Weet je wat raar is?
Dat je een schaar nodig hebt om een nieuwe schaar uit de verpakking te halen...

Zaterdag 6 december

"Misschien wilde Mirea wel liever spelen."

Maandag 17 november

Misschien zijn de huizen wel klein geboren,.
of gemaakt door kleine handen,
als ze door moleculen worden opgetild
naar morgen,
en naar toen nu dan was,

als een tovenaar, meer nog als een kind
kon alles bewegen
en het draaide om elkaar heen,
het kleinste deel om het grootste,

en het grote was de flexibiliteit
van het bewegende deel
zoals in een lepel

"there is no spoon"
en probeer hem niet te buigen,
maar wees het,
zoals alles levend is,
zo trilt alles op het ritme van een hart,
van de collectieve stem
van de eenheid
gemanifesteert in mij
in een individu,
die 1 deel en alles is.
liefde vooral,

zoals huizen zijn geboren
met puntige daken,
zoals ik een pyramide wil bouwen
met kristallen.

ik wil wonen in een yurt,
hout sprokkelen in het bos,
primitieve technologische snufjes herontdekken
ergens in het stromen van de liefde
door Alaska

Ik wil best wel allemaal
dingen.
Waarom ik dan zwem door de lege ruimte tussen moleculen
weet ik ook niet precies,
waarom passie zo stil maakt,
weet ik niet.
het is niet neutraal te noemen.
eerder de geur van ochtendolie met rozen
en wasmiddel,
want de kleren mogen schoon,

ik wil piramides bouwen
met een zucht
en ondergrondse gangen graven.

ik ben verliefd op iedereen die ik zie
en zou het liefste rond het kampvuur met hen dansen
de hele dag in armen hangen,

misshien zijn huizen wel klein geboren,
ooit vergeten dat het pyramides zijn.
Bouwvakkers leggen tegels
ik snap het niet.

als er geen lepels zijn,
en de tegel trilt op het ritme van ons hart
waarom leggen mensen dan stoepen
en bouwen ze hondehokken?

als het zoveel makkelijker kan,
als het sterkste staal te buigen is,
omdat het liefde is.

ik knuffel de man die de nieuwe stoep legt
en deel bloemen uit aan de auto's
trekkend voorbij mijn raam.

mijn kamer is een piramide
waarin ik gangen graaf,
en in de boom staat een yurt
er staat lekkere soep te koken
en warme thee wacht op me,

ik wentel me in de wintersfeer
en schrijf terloops een boek,
maar eerst met de hond spelen
want dat is mijn vriend.

misschien zijn de huizen klein geboren,
ooit vergeten dat het pyramides zijn,
dan zal ik dansen zodat we nooit vergeten
hoe groot we zijn.

DE ELLUFDE VAN DE ELLUFDU

da's dus wanneer de elfen feest vieren, da's dus vandaag,
da's dus altijd.
da's logisch.

Het is zondagavond
Een week later: we tellen 26 oktober 2008

over tijd die stilstaat,
want gaat het daar niet altijd over,
eeuwigheid

vergeteldingen, zo van ik besta niet,
echt wel, grapje
van hi hi hi
en haha.
van hoi,
tot de toedels
en tot ziens.

Het is zondagochtend
En het binnenste zwemt als sneeuwvlokken zacht door waterstromen, uit ogen bewogen.
Als ode aan het kind dat vertrok, om van boven te aanschouwen, dat we ooit zelf herinneren dat we gesmolten sneeuw zijn, en de regen of een hagelstorm.

Laat me niet alleen in de wind, als men praat van wolken van smog, als ik regenbogen zie. Het is zondagochtend, eentje die zingt over de velden van goud, over een zwarte kraai op het land. Ik zie mezelf in al haar glorie. Pak mijn handen als ik zweef en lucht draag me.

19 oktober 2008

De draaimolen draait rondjes
Het paardje gaat als een golfje aan zee
waar ik aan zijn voeten een schelpje vind.

De 18e alweer

The creative creation as expression of all that we are.
Volg de lijnen op het papier,
Lijm stukken aan elkaar, scheur het geluid in duizenden klanken,
In het alfabet wat we dansen.

16 oktober (2008 oid)

Het is geen rare keuze
Als je vergeet om ooit te kiezen
Omdat je zo opging in de kleuren in de potjes
Op het behang,

T is ook zo dat t ene, t andere laat dansen,
Als de wegen recht zijn en de kronkels rond,
Dan weet je zo wel wat er waar te halen is,
Als de vakjes maar rond zijn,
Dan is de rest ook wel recht te trekken hoor,
Als t kromtrekt van t water van de vingerverf, hoooor

Op veler verzoek:
De diepere laag van dit netwerk van expressies, van dingen nader verklaard voor de fans (die is er niet) T is een doe het zelf set, hier wat woorden en een zin, bouw je eigen context, kleur je verhaal, verbanden, connecties en associaties, en is t niks dan duiken we toch lekker de brainstorm in, wel met hartjes.
P.s Laat je innersmurf eens lekker gaan!

2 oktober

Is is a happy veil or one to wear at a funeral?
When the tape of the gift is glued at the wrapping paper
Is it still nice when you can see the gift trough the paper,
but can't find a siscor to really hold it in your hands?

It's so stupid sometimes,
this game of remembering,
of evolving,
when borders are erased
in your own space,
but when density is raised, that it seems to be a stupidletskilleachotherwardualityplanet.
while its the happyiamsohappytobealaiveletsflyanddogreatthingsnewearth.

28 september

Op een dag was eens nu.
En later ook.
En wat geweest was was er ook
allemaal nu.

de trein moest nog gaan rijden
en als ie reed moest ie nog gaan rijden
zo voelde dat.

zonder dat er eens iets was
en dat er iets ging komen,
alles was de trein die nog moest gaan rijden.

en toen leverde ik mijn kaartje in, pakte mijn tas en liep
buiten het weiland in.
daar keek ik naar de wolken en een madelief.

ik was eens een groot nu.
voor altijd en eeuwig.

22 september

paars en zwart
gestreepte
trui
hangt buiten

heel erg fris te zijn

21 september

Er gebeuren rare dingen.
Hele rare dingen...

18 september

Kuche, snif snif, kuche zzz
T is grote schoonmaak.
Kuche, snif snif, kuche zzz
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

27 augustus 2008

Ik ben een kersje met spikkels
Soms zilver en dan weer paars

Want ik heb een toverbal met swingende kleuren
En daar kan je in kijken alsof je alles ziet
Met bolle ogen of wanneer dromen de seconde hebben verdobbeld
En je vriendje beteuterd staat te kijken
Want waar was je nou?

Want ideen en dromenland is altijd en overal een heelal van spinnen zilveren draden
Ik ben niet hier
Als ik daar ben
En soms allebei
Maar voor nu ben ik een kersje
Met een kadootje
Voor jou en mij
Wij zijn een aardbei

17 augustus 2008
spinnen doen pliees

16 augustus 2008

zij is de lekkerste maar ik de mooiste
als watergoudfonteinen borrelen uit de olifantslurf
de kers op de slagroom op de kers op de slagroom van de regenboogversierselentaart.
de eenhoornmove als een slakkengang
de grootste raarste stekker in een magazijnparadijs
de kola in het pootje van de koalabeer
de eucalyptusboom doet een dansje want ze is er weer!
de kermis is gekomen, dus de carrousel draait rond.
en een ding is zeker ik heb de mooiste oliebollenmagischeconfettikont.

13 augustus 2008
Ik ben lekker

De besteste van de allerste

van de lekkerste, beste bekkerste
van de giegelende kriebelende lachende gapenvraag.

t is te laag, te raar, vaag als ik werkende brallende dingen draag.
de letters naar het witte papier,
van grabbelen in de grabbelende krabbelende ton, van het toetsenbord, is een koe in de wei,
zo dansen wij, zo praten wij, zo doen de smurfen thuis, of vergeten een bolletje aan een staart te plakken. als ware het een punt, voor op mijn hoofd, omdat het groeit.
ik ben de lekkerste, beter bekkerste, van t kippenhok.

26 juli 2008

Ajuu Paraplu
voor de zoveelste keer is het
loslaten.
als de tijd muren maakt
en me als een sinaasappel perst in een ijsblokje,
dan is het van doei en
de toedels.

Weet je wat slapen is?
Ontwaken uit een droom
waarin een tafel 4 stoelen heeft.
om aan te zitten.

Zaterdag is geboren,
als ik mensen tel op het balkon.
en een mot vliegt langs wolkenmuur,
hier is een kampvuur
van liefde ontstoken.

1 juli 2008

6 juni 2008
~weet je wat tof is? met je vingers in de modder en dan strepen maken op je gezicht~

5 juni 2008
*~Project the tune of waarheidsdoosje neemt grote porporties aan.~*

29 mei 2008

Opbrengst van de dag:
- ek en miep radio
- waarheidsdoosje

23 mei 2008
~1~
Boeren moeren

Dooie rokken
zonder fokken

Dooie rokken
zolang wij hier mokken
blijven dooie mokken
om het ontsterfelijk verlies
van het bestaan.

~2~
Gras

De beat die ik zing,
is de beat van het ritme
van mijn plas.
Helder als glas.
Voel ik dat ik smeltwater was
vulkanen met spuwend as,
watervallen,
wild water bras.

14 mei 2008

"Gekke gerrit
Je wilt te graag
Het is beter als je chillt vandaag."
Opgezwolle

Ik heb eik niet zo'n zin in van die toestanden
of dit of dat te moeten
of te hoeven
trappen op de fiets, dat is alles wat ik wil,
en de wolken toezingen, de sterren tellen
een boom zijn.

lachen en dronken worden, buikpijn van het lachen
piano spelen, liedjes schrijven, boeken schrijven
de muren onder kalken

verdwalen in het donker.
op de tast, de bast voelen.

11 mei 2008

Soms sta je stijf als behangselplak van de stress.
Dan wil ik witte muren en alle kwasten van de wereld om de kleuren in mijn hoofd
op te schilderen.
Al heb ik alleen nog maar iets in de trant van aftreksels
van bewegend glitterende kleur die tevens geur en geluid is
gevonden.

Als een overspannen bachremedie flesje stuiter je soms door de kamer,
voel je vingertoppen trillen en tintelen,
verandering aankondigen.

Een geniepige verdieping, dichter bij
mezelf.
Al spartelend kan niemand verdrinken. Ook al zou je willen.
De limonadekraan staat open
en ik vang het met mijn mond.

Mijn wang is zo mooi als een toverbal,
waarop tekenfilmfiguren tekenen.
De stilte van de auto's is zo oorverdovend
als een kinderkoor op een oud cassettebandje.

Het citroenpartje op de 7 up fles
kijkt verleidelijk
fluistert:
"Make lemonade from your lemons"

9 mei 2008
De ochtend is ontwaakt in de tuin van Eden,
Dauwdruppels liggen stil op de bladeren,
Een drup drupt de grond nat.
De bloem ontvouwt zijn bladeren in volle kleurenpracht.

Zij heeft een feestjurk aangetrokken en een roze truitje,
om de zon te vieren.

Binnen slaapt kat op laptoptas.
Ligt sinaasappelschil op een bordje met blauwe strepen.
Typt een superroze chick over het kringelding dat buiten draait,
in regenboog kleuren.

Als je haar ziet lopen denk je misschien dat de troetelberen zijn ontwaakt,
wees gerust,
Ik ben het
met een overdosis skittle hyperactiviteit,
zo stil als het middelste van een bellenblaasbel
muziek absorberend door mijn oren,
en die ogen,
die schijnen het licht de wereld in!

8 mei 2008
Er schijnen regenbogen uit mijn handen,
Als ik rustig met je praat

2 mei 2008
Er zitten nou eenmaal smurfen in mijn hoofd, en kroelkonijn zit op mijn schouder.
Ik ben lieve beer.
Een vliegend regenboog paard in stromende regen. Als de blauwe zon opkomt, en in kleine kraaloogjes schijnt, doet ze de eenhoornmove. Hoofd tegen hoofd, neus neus.

Er stralen kleuren aan de horizon. Welke tint ga jij vandaag vangen?

1 mei 2008
Zij praat over eenhoorndagen alsof eekhoorns springen op je hoofd en fantasiebeesten echt bestaan. In je hoofd ja waar malle pietje ligt en gekke henkie een sigaar opsteekt.
Ik ga die knakkers toch is een bezoekje brengen.....

29 april 2008
Eenhoorndagen

Waren de dagen dan wel gekomen
Of waren zij nog slapende
Onderaan de berg,

De weg is toch wel vrij als mens spelen wilt
Al groeien bomen langs de daken met bladeren bruin op zwarte pannen.
Er is een eekhoorn,
Een eenhoorn
En een ijsje

Die samen willen rollen in slagroomplassen

Random thoughts:
Partying rocks,
Although it get's weird when you have to sleep a lot after that.

Een balkon is fijn door de wind en door de boom die waait.
In mijn kamer met wolkenmuren staat er de hele tijd iets rond te draaien,
In het midden op het roze tapijt,
Maar ook daar buiten hoor
Is het een komen en gaan van vriendenwezens.
Die komen spelen van werelden ver weg. Hele grote bellen blazen sommige door de gekleurde lucht. Anderen weer klein en stil, of neus tegen neus.
Elke centimeter lijkt oneindigheid te bevatten. Dat maakt het leuk, raar soms.
Zeker als tijd ook echt uit aan het vallen is. Van de trein toch halen terwijl je hem gemist zou hebben. Fietsen verdwijnen, misschien wel omdat overvloed moet blijven stromen.
Het is in elk geval lente, al schijnt er zomer in mijn hoofd. Of de winterslaap die me contant lijkt in te dutten. Als een beer in een hol, niks anders dan een tukkie doen.
Kruipend niets denken, niet zweven, ook niet zijn. Het niets laten zege vieren.
Ik laat me niet lokken als een naiïef kind in een rattenval. Ik ga wel dansen als een naiïef kind. Zo swirl ik alle doorgeknipte draden door het heelal. Weef een web van kristal waarin ik me wentel.
Muziek, ritmiek nagellak. Zo zijn de bloemen op de stof die thuis weergeven. Zo is mijn oranje broek, kleine doorgang voor grote dingen.
Of de dagen er nog wel zijn?
Ik zou het niet weten, anders dan dat ik nu hier ben. Dat het feest is vanuit mijn botten. Dat er regenbogen uit mijn huid schijnen. Dat ik af ben. Heel.
En nu ga slapen.

Wassend water

Toen ik het water was,
ben ik gevlogen over bergen
er was nog geen zand,
dat is later pas gekomen.

Uit de lucht kwam ik gevallen,
een vijver vol,
een zee met gedachtes
gemaakt van wolkenwol.

Straatstill

Het is stil op straat
als de mannen huiswaarts keren
De zon schijnt zijn eerste stralen op een lentebloem,

Op het houten bankje ligt een kat,
De was hangt aan de waslijn,
Een roze sprei en een wit

Treinbloesem

De treinbloesem schijnt door de ramen,
Een vuile stoel schoon,
De aanblik van een oude vloer
Schijnt als water in een emmer
Klaar om de ramen mee te doen,

Over het geraas van de gele rups
Razendsnel gierend over stalen wegen
Fluit een vlinder een avondlied,

Door het bellen van de mensen,
En weg van ranzige parfum,
Zwijgt de bij honingzoet.

De vliegeraars

Ze spelen vlakbij
Aan de waterkant
Ik zie een duim omhoog,
Een vlakke hand

Ze hebben brood en limo mee
In een groene picknickmand

Van lakens knipte ze vleugels,
Armen wijd,
Ze vliegen naar allesland

Iemand plukt een appel van een boom
En de koe dartelt vrolijk,
Ik zie iemand lopen op wolken
De sloot is nu de lucht
Boven is beneden
Als mensen vliegeraar spelen.

Vogels zijn vissen

"Welke weg zou je zijn gelopen
als het anders was gegaan
de zon op kwam in het zuiden
en onderging in het oosten,
en vogels vissen waren?

Als zand nog keien waren
en de wereld was bedekt met groen gas,
bomen nog kleine zaadjes droegen
en de vlinders pas veel later bloemen zouden worden.

Zou de weg dan ook naar hier hebben gelopen,
had je op blote voeten de wolken verkend,
of was je gedoken naar anemonen.

Was het vuur dan wel ontdekt
of had de zon je verwarmt
tijdens pinguïn jacht in Alaska

Dan zou er geen man of vrouw zijn
maar mens
De enige grens zou de zee zijn,
die we probeerden te verdampen.

Lucht was de helderblauwe oceaan.
Vissen vlogen in het water,
en zouden vogels zijn.

Ik zou nog steeds hier zijn.
Want hier ben ik
en hier blijf ik.
Omdat hoe wegen ook gaan of welke afscheiding wordt getrokken,
De eeuwigheid voor altijd bestaat."

Maandag 31 maart

Vogels zijn vissen
en miep heeft een laptop

de kat ontwaakt in alaska (of misschien slaapt hij) in een onbewaakt moment

Zaterdag 8 maart

Ik moest huilen omdat wij mensen zo met elkaar omgaan
en zij ook
zonder dat zij wist dat ik moest huilen
om hetzelfde
maar dat zij gisteravond
bij het zien van hetzelfde
in een andere setting
ook moest huilen en zei:
mag ik je meenemen

en dat ik toen blij werd.

want ik vier de vrije keuze vandaag.
de keuze voor vrijheid, liefde en bekrachtiging.
de keuze voor het kind
voor de leraar
en de artiest.
voor de grote doener
de kunstenaar
de zanger
en de taartjesbouwer.

Zaterdag 8 maart

En ze ging toch :D

That's how she is...
my sister MirriPirriSuperstar :)

Donderdag 6 maart

20:17
Kom maar
Volle trein die ik toch nam

Kom maar feedback die vertelde: je bent gezellig
(terwijl ik het ochtendhumeur van de eeuw)

voel je thuis hoofdpijn zonder paracetamol

Ik snap het geloof ik even niet allemaal,
Hoe het kan dat het ene zo
en dat de rest verdrinkt

Er is een puzzel en hij past niet.
Als remedie zwem ik nog steeds in verzameld werk waar hopelijk geen einde aan komt.

De animator in een geschiedenisboek. Waarin mensen bloot groente verbouwen.

Er zitten teveel uren in een dag,
die dodeloos verdoofd verdreven moeten worden.

Kom maar
tv, koelkast, bank

Als de pippivilla staat dan is het schommelen,
knikkeren bij volle maan.
Rondjes rennen als een goudvis.

De wereld is dan klein en meer Pi dan ooit.
Een oneindige duik in het komen van laat maar van tot ziens,

van lekker slapen
en morgen
zullen we zien
dat daken wit

en doden leven
as, een feniks is.

7:29
Laat maar
even.

Rode wekkerradio ssst
Senseo apparaat doe maar vinger op lippen

Douche: leg je hoofd maar op het kussen.

Rode monden om een gepoetst gebit: Blijf vandaag maar in pyamaland.

Vandaag niet genadeloos dansen. Swirls ja, zwart.
Zoals bij een ijswinkel, zelf samen te stellen gat met kiezelstenen.

Ik verdrink vandaag in dikke boeken, in verzameld werk. In letters op een rij.

Laat maar fiets,
Blijf maar in de schuur

Er is vandaag een plaatsje vrij in de trein. Geniet ervan
Maar waag het niet je tas erop te zetten.

Want ik schitter in afwezigheid.

27 februari 2008

hieper der pieppiep piephoera
superstarrrrrrrrrrrrrrrrsssss in the building
We hebben gewonnen!!!
Echt superstarsunited

de pot: lang en gelukkig leven

23 februari 2008

Zaterdagmiddag uitspraken na een middagje lamballen

"Als ik drijf op het water, laat me maar varen want dan drijf ik toch"
"Als ik nu doof zou zijn zou ik ook blind worden"
"Dat valt in de categorie tweelingkunst"

"Mag ik je krijtje lenen?"
"Als je ze maar weer op kleur terug legt"
"Ik dacht dat je zo'n systeembrekertje was"
"Ja die van jou"

"Die kat van jou is echt zo dik, net een hond. Vanaf nu noem ik het een minihond (in een verkeerd lichaam)"
"Er mauwt een kat op het dak"

"Je hebt post"
"Wat dan?"
"Een rekening en je salarisstrook"
"Heb je het meegenomen?"
"Nee"

21:30

Pijn is nu een chocoladefontein
en tranen zijn regenbooglimonade
om je te vieren,

Soms is dood gewoon dood.
En verliezen bomen hun bladeren.
Dan is dood niet hier willen zijn.

16 februari 2008

Slaap je met het licht uit
Het donker zit vol met regenbogen.
Vleugels lijken grijs,
als ze afgeknipt worden.

5 februari 2008

Een research naar singulariteit vult tijd. Daarbij een genot voor het verbeeldingsvermogen.

"In de natuurkunde, met name in de kosmologie: een punt in de ruimtetijd waar de natuurwetten hun geldigheid verliezen. Een singulariteit heeft een oneindig klein volume en een oneindige dichtheid. De ruimte-tijd erin is oneindig sterk gekromd en ruimte en tijd houden daar op te bestaan, met als gevolg dat de natuurwetten daar ook niet meer geldig zijn. Volgens de theorie van de oerknal is het heelal uit een singulariteit ontstaan en in de algemene relativiteitstheorie is het centrum van een zwart gat een singulariteit."

"Een technologische singulariteit is een punt in de tijd waarop de technologische vooruitgang zo snel gaat dat deze naar oneindig schiet."
Van wikipedia

In 1993 heeft een onderzoeker de dingen omtrent singulariteit en de technologie op een rijtje gezet:
http://mindstalk.net/vinge/vinge-sing.html

Documentaire van de BBC over technologie en de nieuwe mens.
http://nl.youtube.com/watch?v=BywCMkbG-Jg

Ook was vandaag in het nieuws dat men een embryo met drie ouders heeft gemaakt.

Op microniveau heb ik besloten te klonen met funnybunny's, wat dna te veranderen.

24 januari 2008

Nog even slapen
even terug
naar vliegen
witte wijn stroomt door armen
en stenen door hoofd
eerder gruis
van feestkeien

kriebelende kriebels in mijn buik
het is fijn
mij te zijn

19 januari 2008

Die lokken
Zijn vrij.

En zij
zat erbij.

8 januari 2008

Die dagen, volle dagen. Qua gevoel. Ze lijken te zeuren bijna, maar daar gaat het helemaal niet om.

1 januari 2008

Ik ben het waard

23 december 2007

Er was eens een rug op een matras, en die twee gingen niet samen.
Toen kwam er een kat, en nog een, en nog een die gingen springen.
Zij sprongen op een mens op een matras die sliep.
Toen was het ochtend
en een nieuwe dag begon.
Dat was leuk. Het katergevoel bleef. En de zon kwam op. Toen was het alweer anders.

22 december 2007

De wereld is wit. En daar is alles mee gezegd.

19 december 2007

Glitterbeen samen 1

Als het zwart voor de ramen zit, het dood ziet van de vliegen die pats bloed. Als de trekkers zijn uitverkocht bij de Blokker.
Dan dansen de meiden op tafel.

Het zijn fantastische dagen in het Mariekeimperium. Waar wij twee weken geleden droomden van vrijheid zijn en leuke dingen doen was het vandaag al de waarheid.
Je kan weleens huilen gewoon van ijskristallen. Of van het zwart op de ramen, van rood dat naar beneden sijpelt.

Van winter, dat ijs bevriest. En soms lach ik naar de zomer die echt wel weer wil komen. Of naar de lente die op de deur klopt. Als het dan donker als ik opsta en weer slapen ga en hoofdpijn welig tiert dan is het van tralala. Zingen in een hoofd, hoe dat langzaam naar beneden stroomt. Van gele blokken om me heen en rondes. Driehoeken en triangels een zweem roze.

Het is feest in de botten van mijn skelet. Er was eerst eens iets gebroken, dat is met glitterlijm geplakt. Een plaatjesstikker. En een muts op een hoofd. Regenrietjes. Laarzen aan. Morgen ga ik spelen. Echt. Ik pretendeer een kleuter te zijn. Daarom proef ik de geluiden en doe of ik kan zingen. Want klank is geluid en dat is citroen.

Dan is alles overprikkeling want niets is zomaar iets. Het niets is alles en daarmee overval je alleen een bank. Niet een kleuter of een baby zelfs. Daarom hou ik van ommetjes en niet van mensen. Want mensen praten onzin vaak. Soms wel leuk hoor. Soms wel als ze zeggen wat ze denken of praten over hoe ze voelen. Als het klopt. Niet van het ene zeggen en het andere voelen of van voldoen aan sociale afspraken. Daar gaat mijn hoofdje pijn van doen. Echt.

Ook van teveel mensen op elkaar. Dan wil slapen of vingers in mijn oren. Het liefst twee. Maar als alles aan de kant zit en rustig ding doet is het feesten en springen in de lucht. Niet meer dat gehuppelkut. het gemuts en geblaat, gepraat over wat niet waar is, dat mensen slapen. Ik wil dat mensen eigen waarheid zingen. Dat ik groen met geel ben en een ander paars. Dat is fijn, Dat is leuk. Want dan kunnen we regenboog spelen. Want samen een.

16 december 2007

Peuterperspectief

Soms zijn er meer vragen dan antwoorden. Dan lijkt het doel ongerechtvaardigd. En is voor alles een tegenvraag. Alles valt vanuit meerdere perspectieven te bekijken. Om niet te verdwalen in een droste effect en een waarom-houding van een driejarige heb ik gekozen voor een focus. Om tot iets te komen moet je je erin storten zonder steeds te twijfelen. Als de keuze eenmaal is gemaakt is het gaan met die banaan. Het is elke keer de strijd tegen de blokkade, en als de strijd is opgeheven lijkt de blokkade een golf te worden waarop ik moeiteloos zwem. Het lijkt een contradictie om tot iets te komen niets te hoeven doen. Het is een vergelijking die zichzelf oplost. De moeiteloosheid en eenvoudigheid kan schokkend zijn omdat het altijd lijkt alsof hard werken loont.

Men moet het druk hebben, anders klopt er iets niet. Ik heb het niet druk. Ik voer geen zak uit en toch gaat elke opdracht door mijn handen en beland via het toetsenbord op het scherm. Het is diezelfde moeiteloosheid die me achteloos kan maken, ongenteresseerd. Alsof niets meer kan verassen. Dat is een illusie. Zelfs het kleinste ding heeft de potentie te prikkelen.

Door alles in hokjes te plaatsen zijn mensen op afstand te houden. De vrije geest is zo vrij niet. Het is het resultaat van kunnen spelen door touwtjes in handen te hebben. Door alles als klei te zien, energie die te transformeren is. Door er grip op te hebben rijzen er hokken op vanuit de golven. Daardoor wordt alles voorspelbaar en saai. Het is een blauwdruk die overal op te leggen is.

Dan is de vraag: controleren of spelen? Het leuke van spelen is dat daarvoor steeds nieuwe ingangen en perspectieven beleefd moeten worden. Door de hokken uit te gummen is er uit de kaders te breken. Is het weer mogelijk me in vrijheid in die kaders te bewegen. Dan wordt de verassing in het moment zichtbaar. De muur en berg worden een golf. Het is een flow. Die niet vast willen houden is de kunst, want dan kan ik hem eeuwig beleven.

20 oktober 2007

Hoe de mannen van het zand
zich ook lieten vallen
een korrel blijft en een korrel
en jij verandert nooit.

Tenminste dat is wat ze zeggen
wat ze zeggen dat is waar.

ik wil je vermommen
verpakken met een strik.
de wereld stiekem laten weten
door een rode megafoon

dat k je heb verdreven.

18 oktober 2007

Zand zonder jaarkring

Zandmannen dansen waar zij,
waar ik,
iedere tik van de klok
voor wil zijn.

Het snellere doen en laten van
een hyperactief meisje,
zijn tot zinken gebracht.

13 oktober 2007

Vandaag is vrij.
Zoals lelies dansen.
Een konijnenoor zingt het volkslied
Horen doe ik het niet.

Ik heb een passie voor fruit.
Het moet er maar eens uit,
Langzaam komt gegroeid:

De Passiebloem

22 juli 2007

Graag zou ik vandaag iets willen vragen.
Wil iemand me aub niet meer wekken in de nacht,
of me volstoppen met drive in de ochtend.

In de ochtend moet ik namelijk ontbijten en een glaasje melk wacht.
Daarnaast heb ik een vakantie te vieren,
en er zitten genoeg ideeen voor een leven of 10 in mijn hoofd.
Dus aub, zout op naar iemand anders.
Zoek iemand met een writersblock ofzo
of een componist die geen deuntje meer kan maken.

Misschien moet ik een kat nemen, net zoals Gargamel.

20 juli 2007

3 kleine poesjes in een tuin.
Miauw.
10 vliegen in een poezenvacht.
Zon.

3 poesjes, 1 dag oud
100 vliegen in een poezenvacht.

15 juli 2007

Deodorant,
hoera

Het leuke aan vakantie is, dat je niet weet waarom je iets doet.
Tijd om te slenteren langs de weg. Een band te plakken.
Goed te koken, simpel te stofzuigen.

Leven zonder besef van tijd. De klok staat stil.
Ruimte die zich vanzelf opvult met toffe ideeën. Ik weet niet hoe of wat, maar wat er in de nacht gebeurt in mijn hoofd is een raadsel.
Kleine smurfen verven de wanden helder roze.
Ze kalken een gedicht op mijn hersenpan. Gaan daarna kijken hoe ik slaap.
Mijn nieuwe jurk is bijna droog. Het sleuteltje in een fiets is krom. Ik heb wel brood en beleg nu. En sap, want het is warm. Zo warm.
Ik vind dingen mooi. Liedjes mooi. Plaatjes mooi. Mensen mooi.
Een teen heeft een pleister, want had een beetje pijn. Iemand moet douchen.
Baby’s slapen altijd.

Er viel een keer iemand van de fiets onder mijn raam. Ze waren met zijn twee. Er liep een oudere meneer langs. Ik keek en keek. Later kwam er een auto. De stoep was daarna leeg.

Ik wil lijmspray. Overal als een razende plak sprayen. Als ik dan mijn ogen open in de ochtend staan die blauwe rakkers te roepen om genade, want hun slofjes staan vastgelijmd. Dan zal ik weten wie die dingen in mijn lijf fluistert, wie verteld wat ik maken moet, waar inspiratie vandaan komt. Waar alles aan te danken is.

Morgen ga ik op excursie naar daar waar passie groeit, waar grooves welig tieren. Landen, oneindig lang. Akkers met klaprozen, vol papavers. Ik wil kabouters die pigmenten old style kleuren.

Er staat mijn naam onder. Dat is bedrieglijk. Ik, ze zeggen ook wel moi, weet niets. Ik kan niets. Het enige wat ik doe is naar smurfen luisteren, vliegen met de elfjes. Een box voor de roepende kabouter.

Voor iedereen: Open die oren, verwacht niets te kunnen. Leer niet, lees niet, maar doe. Verstand op nul en gaan met die banaan. Om succes te hebben hoef je niet moeilijk te doen. Leeg de demonen in je kop. Stuur ze met vakantie. Bedenk regenbogen, wolkenvelden. Een zee van boomhutten, een knikker. Klavertje vier. Hout en de spijkers. Een hamer, en slaan. Bouw een tent van kleed. Zing een lied achterstevoren. Ik stop twee vingers in je neus, adem je dan door je mond? Schreeuw het uit als je even niet meer weet. Pak stoepkrijt uit de kast en zeg wat je vindt.

Een flow heeft geen naam. Ik kan geen artiest zeggen, geen kunstenaar of creator als het niet mijn vingers zijn die schrijven. Als mijn handen niet schilderen. Ik luister enkel naar de smurfin die liedjes zingt in mijn kop. Mijn jurk zweeft aan de waslijn.

Ik ben een wasknijper, nu laat ik los, nu zal ik gaan.
Ik was niet,
Ik ben.

Wasgetekend,
Grote smurf

13 juli 2007

Live from Texel.
Een week, een vrijdag en een vrijdag. De tijd daar tussen.

Aanschouw, bekijk, luister.
Het is alsof je erbij bent,
Nu live:

The island creations:
5 kutkwasten, 7 tyfustubes. 12 vellen Pokkepapier, 3 bicpennen, 1 schrijfblok. Een nokia

1 juli 2007

De zomer laat op zich wachten. Het is juli. De bomen spelen herfst.
Zonnebloemen op een tafel met supermarkttafelkleed. Afneembaar met water.
Er staat een fiets in een schuur. Ergens met twee lege banden.
Bussen rijden.

 Handen en de wondjes.
Afgebladderde nagellak. De toetsen die zij bedienden. Een kassamiep.

De rosé vloeide rijkelijk. Ook toen ze belde om kwart voor 2 en oprecht verbaasd vroeg: sliep je? Hoe er daarna emmers te voorschijn kwamen en bakken, liters water om de alcohol te bedwingen.
Later zullen we rijden op 1 fiets, naar de stad. Om net zoals voorheen te slenteren langs winkels, op terrassen, te lunchen, eten en dineren. Alsof we totaal vrij zijn.
Nu is het dan douchen en aankleden en de muziek die een kamer invibed.

Nu zal ik gaan, mijn vrijheid vieren. Zullen we zegt ze, Zullen we.
En of we zullen.
Gekkie,.

Eerst:
Het lot van de kunstenaar:

“Soms weet ik het niet.
Die dagen van niets te moeten, veel te zeggen en zwijgzaam op de bank.
Van thee in een mok, als je niet te lui was de waterkoker aan te zetten.
Van frikandellen in de magnetron, dat ze dan ontploffen en je huis er uren naar ruikt. Van wierook om me heen, en een hoofd vol met verhalen.
Dat het allemaal wel wat minder kan.
En nu eindelijk weer een bed. Dekens. Altijd wil ik dekens bij me. Warm om te wikkelen. Een vacht van schapendons.
Sudoko’s worden sommen, kronkelen tussen hersens door. Van techniek en creatief en dat dan samen. Is dat dan gekte. Een non-stop hoofd dat uit blijft goochelen. Wiskunde, daar word ik rustig van. Van vergelijkingen die kloppen. Van puzzels die altijd op te lossen zijn. Maar ook van vraagstukken tot in de oneindigheid. Van het cijfer pi.
Daarentegen kan een wit schildersdoek me drijven tot waanzin. Alle kleuren op mijn palet. Kwasten in overvloed. De leegte die me niets zegt. (en daarmee alles) Het doet me beseffen dat de rest ruis is. Een afleiding van, een gigantisch opvullen. Daarom tien tanden terug. “