dis nou zon ding uit zon onbewaakt moment. alsof je vingers kinderen zijn die van de glijbaan roetsen maar dan over t toetsenbord

Het Vrije Schrift is een verzameling van eeuwenoude teksten die pas herontdekt zijn.

Het is een nieuwe verzameling teksten met wijsheid die toepasbaar is op het dagelijks leven. Ook nu. Ook hier.

Het zijn geen geboden. Het zijn geen voorspellingen. Het zijn woorden die het innerlijk vuur in je kunnen doen aanwakkeren. Ze praten over liefde, over echte liefde. Over loslaatliefde en onbaatzuchtige liefde. Voor jezelf, voor de ander, voor het bestaan. Omdat alles een eenheid is. Omdat alles 1 is. Lief voor jezelf, lief voor de ander, samen spelen we het spel.

Het is een Vrij Schrift. Pak je eigen pen en laat je waarheid stromen want het Vrije Schrift is een Eenheids schrift dat met 1 stem spreekt, van jouw universum, van mijn universum.

Er zullen geen geheimen zijn

Er zullen geen geheimen zijn.

Want enkel de Waarheid wordt gesproken. De Waarheid die uit harten vloeit en monden overstroomt. Dezelfde Waarheid die vloeibaar is, vanuit meerdere perspectieven te bekijken is.

Maar 1 Waarheid is jouw Waarheid, die transformeert met Inzicht mee. Enkel deze zal gesproken worden vanaf de berg. Deze zal worden verteld aan kampvuren. Over Eenheid gaat het en over Verbondenheid. Door de tijd heen zal deze Bekrachtigen.

Daarop zullen er geen Slachtoffers zijn. Want er zijn enkel Creators die het eigen Lot en Bestemming loslaten en richting geven. Er is Keuze in het nieuwe spel. Er is Vrijheid en Overvloed.

Er zullen geen geheimen zijn.

Het zijn Vrije Kinderen die spelen. Het zijn Vrije Kinderen die een buiging maken voor de Oude spelers van het spel. Voor de Geheimbewaarders en Ongelukverslinders. Opdat zij hun Waarheid hebben gedragen in een Oude tijd.

Er is een nieuwe zon aan de horizon herhezen. Thuis is gekomen en heeft een dansje gedaan.

De Vrije Kinderen zijn Geboren en anderen zijn heen gegaan.

Er zal rust zijn

Het is de rust van eenheid die men ervaart

als het langs de stroom stroomt,

als men een vis is,

en het water.

Als we tegen de stroom oppeddelen

omdat actie moe maakt,

omdat achter elk handelen, elk geluid

een rust zit van vrede.

Het is vanuit die vrede dat we spelen en ervaren.

Het is niet het lawaai dat getemd moet worden,

het is niet de stilte die gezocht moet worden.

Het is de rust die er al die tijd al was.

Die er is, als men in koren zingt.

Als de vogel een ochtendlied fluit.

Als het gonst.

Er is geen streven

of reiken naar

er is beleven

en dat is dat.

Wanneer we vergeten te beleven,

en enkel nog streven

naar een verlichting van het bestaan

is het spelen misschien wel zoeken geworden,

naar iets dat is ontstaan

vanuit de altijd aanwezige eeuwigheid.

Als we het al zijn,

maakt het niet meer uit of we

zoeken, streven of vergeten zijn

dat we 1 zijn.

Nu beleven we even wat het is

om schijnbaar afgescheiden te leven.

Die schijn doet vermoeden dat we

vissen zijn tegen de stroom in,

en dat is ook zo.

Die schijn doet vermoeden dat we

vissen zijn met de stroom mee

en dat is ook zo.

De waarheid vertelt

dat het niet echt daadwerkelijk uitmaakt

wie we zijn.

Wat we doen.

Wat we zijn vergeten

als het gaat om beleven

van de eindigheid in de eeuwigheid.

Er zullen ogen zijn die kijken

Wanneer we kijken naar de zon,

Wanneer we slapen als de maan schijnt,

vergeten we het evenwicht in het geheel te beleven.

Als we werkelijk beleven,

werkelijk slapen als de maan,

werkelijk kijken als de zon schijnt,

zijn we het evenwicht.

Dan is in alles de kern te beleven,

dan weten we dat de moleculen niet vast zijn,

maar rond elkaar draaiende deeltjes,

van rond elkaar draaiende deeltjes.

Dan is de materie vloeibaar,

als lachgas in te nemen

en te bespelen.

Als we werkelijk geloven

dat een bank een bank is,

dat een stoel een stoel is

en een bed een bed,

dan zal het dat zijn.

Als we werkelijk geloven

dat een bank iets anders is,

dan zal het dat zijn.

Wanneer we echt kijken,

door materie heen,

door onze ogen heen,

en met ons hart,

dan zullen we voelen dat alles wat eens was,

oplost in wensen.

Er is niets. Er is iets.

Er is datgene wat we wensen te zien.

Er is datgene wat we wensen te ervaren.

Wanneer we echt kijken,

naar wat er achter ligt.

Naar wat er niet is. Naar wat er wel is.

Dan zullen we in de hemel spelen,

die we al hebben betreden

door Een te zijn.

Want in de hemel zijn wij.

In de vrijheid dansen we,

al is het niet zo te zien

als we niet echt kijken

maar ons laten overtuigen van overtuigingen

als we geloven dat,

maar niet zeker weten met ons hart.

In de hemel dansen we

als goden en godinnen,

als wezens en als het Een.

Daar heeft de reunie al plaats gevonden,

daar is het verstoppertje spelen opgelost

door buutvrij voor altijd.

Daar kiezen we ervoor opnieuw te spelen.

Het is de keuze die we hebben om te verdrinken

in het zoeken of streven naar,

Het is de keuze die we hebben om nu werkelijk te kijken

en te zien waar we zijn. In de eeuwigheid.

Het is de keuze die we hebben om opnieuw te beleven.

Om het kiezen te vergeten omdat we blijven beleven,

als een loop in de tijd.

Er is de hemel als we echt kijken.

Er is de vrijheid als we echt weten.

Er is het Een, en het Een is er.

Ik zal lief hebben

Het maakt niet uit of je mijn ware ik kent

als ik jouw ware ik ken.

Je hoeft me niet lief te hebben,

want ik heb jou lief.

Het maakt niet uit als je jezelf niet lief hebt,

als je een ander lief kan hebben.

Het maakt niet uit als je een ander niet lief kan hebben,

want ik heb jou lief.

Ik heb jou lief.

Ik heb jou lief zoals ik mezelf lief heb.

Daarom eer ik mezelf zoals ik god zou eren.

Daarom eer ik jou zoals ik god zou eren.

Ik eer ons omdat we dat zijn,

wat we het meeste lief hebben.

Onze kinderen, ouders en geliefden.

Ik heb je lief zoals ik een geliefde lief heb.

Zo heb ik elke vreemde lief,

omdat er in het licht van liefde geen vreemden zijn.

Omdat we allemaal familie zijn.

Zo is reiken naar god en verering dezelfde weg.

Het is een weg die naar hetzelfde leidt zoals anderen de zon vereren.

zoals anderen het zelf vereren, het ik.

Zoals ouders van hun kinderen houden,

zo hou ik van jullie,

omdat jullie een stuk en ieder het geheel van mij zijn.

Ik verwelkom jullie met open armen

Thuis,

zoals een moeder haar kroost verwelkomt.

Zoals god haar kinderen omarmt.

Met overstromende liefde oneindig,

voor altijd en eeuwig.

Ik zal beleven

Ooit wilde ik mezelf zien.

Het licht uitpluizen. Ik wil de volmaaktheid ervaren. In elk deel de pracht aanschouwen en ervaren.

Ik wil nieuwe dingen meemaken, in een oneindige loop belanden om ergens uit te komen.

Ik wil een som bedenken waarvan ik de uitkomst niet ken.

Het antwoord niet weten. De vraag bedenken.

Ik wil de eik zijn en het blad dat valt, de wind die het blad meeneemt. Het kind dat het blad meeneemt en de eekhoorn die over het bladerdek roetst.

De zon wil ik zijn natuurlijk en de maan en de sterren, het oneindige heelal dat ik niet kan bevatten. Ik wil mezelf niet snappen, vergeten wie ik ben.

Ik wil mijn pijn ervaren, wat er gebeurt als ik vergeet dat ik ben. Ik zou weleens willen verdrinken in het moeras,

worden meegezogen in een zwart gat. Mezelf zo versplinteren dat ik mezelf kan ontmoeten. Ik wil de hereniging ervaren, van al mijn delen die versmelten.

Ooit wilde ik mezelf zien. Het feest van de vereniging van zielen ervaren. Ik wil tijd beleven en dansen in ruimte. Ouder worden en jong zijn.

Maar nooit zal ik verloren zijn. Nooit zal ik werkelijk kunnen vallen. Want ik ben het die de wacht zal houden. Ik was het al die tijd die er was om mezelf op te vangen.

Ik zou niet kunnen vallen, al zou ik willen. Ik ben nooit alleen.

Ik kom in alle vormen en kleuren. Ik zal mezelf herinneren aan wie ik echt ben. Zo zal ik spelen.

Ik zal vele spellen spelen. Vrije spellen, logische spellen en ik zal nieuwe werelden bedenken. Als een geheel ademen we. Als een eenheid spelen we.

Zo ben ik datgene wat zichtbaar is en datgene wat onzichtbaar is.

Ik zal muziek maken om mezelf te herinneren. Ik zal woorden schrijven die me herinneren aan thuis.

Ik maak beelden met de handen die ik mezelf geef, zodat ik niet vergeet wie ik ben. Ik zal elk deel iets meegeven wat mij doet herinneren aan mijn compleetheid.

Alles zal het geheel zijn en een deel daarvan. Elke golf van expressie is wie ik ben. Ik ben kleur en ik ben het tegelijkertijd niet.

Alles wat ik ben is een stroom van liefde. Soms kom ik in conflict. Dat is simpelweg om te ervaren dat in elke actie liefde zit. Het is de vergetelheid.

Laat ik mezelf eren in al zijn aspecten. De liefde, het licht, de pijn en het donker. Want ik weet dat het illusies zijn. Ik ben niet vergeten wie ik werkelijk ben.

Ik wilde de sinaasappels proeven. Weten hoe mijn zuur, zoet en zout proeft. Zwemmen als een dolfijn in de oceaan, de dolfijn zijn en tegelijkertijd het water, de zon en de wind.

Ooit wilde ik mezelf zien.